Avenged Sevenfold - Hail to the King (2013) - recenzja albumu

Avenged Sevenfold - Hail to the King (2013)

Avenged Sevenfold to zespół pochodzący z Kalifornii w USA, założony w 1999 roku. Początkowo tworzona przez nich muzyka należała do gatunku metalcore, jednak z czasem grupa ewoluowała zmieniając swój styl. Aktualnie członkami zespołu są: M. Shadows (wokal), Zacky Vengeance (gitara rytmiczna i wokal wspierający), Synyster Gates (gitara prowadząca i wokal wspierający), Johnny Christ (gitara basowa i wokal wspierający) oraz od niedawna Arin Ilejay (perkusja).

Hail to the King jest szóstym albumem grupy a jednocześnie pierwszym, nagranym z udziałem nowego perkusisty - młodego Arina Ilejay'a. Na polskim rynku dostępny jest od 26 sierpnia 2013 a wydany został nakładem wytwórni Warner Bros. Sami muzycy o Hail to the King mówią, że jest to album klasyczny, jednak nie mają tu na myśli tego, że stanie się on kultowy, lecz to, że czerpie on całymi garściami inspiracje z klasycznych płyt rockowych. Bez problemu usłyszymy tu inspiracje takimi gigantami gatunku jak Metallica, Iron Maiden, czy Pantera.

Fakt ten nie do końca spodobał się części krytyków, jednak generalnie album został pozytywnie odebrany. Udało mu się nawet wskoczyć na pierwsze miejsce listy Billboard 200. Podobne sukcesy album osiągnął również na brytyjskich, kanadyjskich, fińskich i irlandzkich listach przebojów. Również na mnie Hail to the King zrobiło bardzo pozytywne wrażenie, głównie za sprawą tego połączenie klasycznych brzmień z młodym spojrzeniem na muzykę.

Na krążku znalazło się dziesięć, stosunkowo długich, utworów. Płytę otwiera Shepherd of Fire, po którego przesłuchaniu już wiedziałem, że album przypadnie mi do gustu. Łączy on atrakcyjną melodię z interesującym tekstem. Całość dopełnia atrakcyjny głos wokalisty. Kolejnym utworem jest tytułowy Hail to the King, będący jednocześnie również singlem promującym album. Do utworu nagrano również teledysk, który możecie obejrzeć w zamieszczonym niżej nagraniu. Następnie przychodzi pora na utwory Doing Time (najkrótszy utwór z całego wydawnictwa) oraz 6-minutowy, groźnie brzmiący, This Means War. Na płycie znalazły się również Requiem, Crimson Day, Heretic oraz bardzo melodyjny Coming Home. Hail to the King zamykają utwory Planets oraz Acid Rain. Ten ostatni, będący wolną balladą oraz Hail to the King są moimi ulubionymi utworami z krążka. W żadnym wypadku nie oznacza to, że pozostałe utwory mi się nie podobają. W moim przekonaniu wszystkie utwory mają coś w sobie i są warte przesłuchania.

Rammstein - Rosenrot (2005) - recenzja albumu

Rammstein - Rosenrot (2005)

Rosenrot jest piątym albumem niemieckiej grupy metalowej, Rammstein. Opublikowano go 28 października 2005 roku. Jest to zaledwie rok po ukazaniu się poprzedniego wydawnictwa zespołu, Reise, Reise, ponieważ jak przyznali sami członkowie zespołu, w dużej mierze na krążku znalazły się nagrania, które nie zmieściły się na poprzednie CD.

Pierwszym utworem płyty, a również singlem promującym album jest przebojowy Benzin, do którego nagrano również teledysk, w którym członkowie zespołu wcielają się w strażaków. Co typowe dla formacji, w tekście znalazły się zarówno odniesienia do polityki, jak i seksu. Po Benzin przychodzi czas na bardzo kontrowersyjny, również z uwagi na teledysk, w którym członkowie grupy wystąpili nago, Mann gegen Mann. Trzecim nagraniem pochodzącym z albumu jest tytułowy Rosenrot (z niemieckiego czerwień róż), będący jednocześnie drugim singlem promującym Rosenrot. Utwór mówi o dziewczynie, która na szczycie góry zobaczyła rosnącą różę. Rozpieszczona młoda dama żąda aby jej ukochany ją dla niej zdobył. Wyprawa ta jednak kończy się tragicznie, ponieważ pod młodzieńcem obsuwają się kamienie. W podobnym klimacie jest teledysk do nagrania, z tą jednak różnicą, że opowiada o omamionym przez dziewczynę mnicha, który dopuszcza się zbrodni po jej namowach.

Czwartym utworem jest balladowy Spring, mówiący o człowieku, który wspiął się na most aby podziwiać widoki. Nagle zbiera się tłum, przekonany, że mężczyzna zamierza popełnić samobójstwo, do czego go zachęca słowami "spring", czyli z niemieckiego "skacz". Bohater próbuje zejść, jednak jego próby są bezskuteczne, ponieważ tłum mu na to nie pozwala. Ostatecznie chcąc oszczędzić mężczyźnie wstydu z powodu braku odwagi, jeden z gapiów go zrzuca z mostu.

Rammstein - Liebe ist Für Alle Da (2009) - recenzja albumu

Rammstein - Liebe ist Für Alle Da (2009)

Liebe ist Für Alle Da jest obecnie najnowszym, wydanym w 2009 roku, albumem studyjnym niemieckiej grupy metalowej - Rammstein. Od premiery poprzedniego albumu, Rosenrot minęły aż cztery lata. Album został opublikowany w dwóch wersjach: standardowej, jednopłytowej oraz limitowanej z dodatkowym krążkiem zawierającym pięć utworów, z czego trzy są zupełnie nowymi nagraniami. Są to Führe mich, Halt oraz balladowy Donzukinder.

Album Liebe ist Für Alle Da otwiera utwór Rammlied, nawiązujący do twórczości grupy Laibach. Przypomina również inną kompozycję zespołu - Rammstein z debiutanckiego albumu grupy, jednak w nieco ostrzejszej wersji. Kolejny utwór - Ich Tu Dir Weh, należący do grupy tych skrajnie kontrowersyjnych, przysparza grupie mnóstwo problemów. Niemieckie federalne biuro zajmujące się wpływem mediów na młodych ludzi, Bundesprüfstelle für jugendgefährdende Medien, uznaje utwór, z uwagi na jego sadomasochistyczny tekst, za nieodpowiedni dla nieletnich. Z tego powodu album trafia na listę dóbr kultury potencjalnie szkodliwych dla młodzieży. Zespół zareagował ocenzurowaniem albumu - na krążku Ich Tu Dir Weh został zastąpiony czteroma sekundami ciszy, natomiast z listy utworów został dosłownie wykreślony. Nie bez znaczenia dla afery było zdjęcie z bookleta wersji pierwotnej, na którym to ukazano Richarda Z. Kruspego z nagą, zmasakrowaną kobietą.  Z indeksu dóbr szkodliwych album zdjęto w maju następnego roku.

Waidmanns Heil, z niemieckiego Myśliwskiego Pozdrowienie, nawiązuje do tematu polowania, zarówno przez tekst, jak i za sprawą tego, że utwór otwiera sygnał łowiecki. Kolejny utwór, Haifisch, mówi o rekinie, który "nie tylko ma zęby, ale również łzy. Jednak mieszka w głębinach, nikt ich nie widzi". Haifisch okazał się przebojem koncertowym, podczas którego zespół często udaje się w pontonowe wyprawy ponad głowami fanów. Piąty utwór z albumu, B********, skrywający neologizm autorstwa  Tilla, Bückstabü, wyrażający pragnienie czegoś, czego nie należy sięgać. Słowo jest synonimem pożądania, uzależnienia i popędu seksualnego.

Rammstein - Reise, Reise (2004) - recenzja albumu

Reise, Reise (2004)

Reise, Reise jest już kolejnym, po Herzeleid, Sehnsucht i Mutter, albumie niemieckiej grupy tworzącej, jak to sami określili, tak zwany tanz metal. Na to wydawnictwo Rammstein kazał czekać swoim fanom trzy lata, co nie jest zbyt długim okresem. Zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę niezwykłą spójność i moc albumu.

Płytę Reise, Reise otwiera monumentalny hymn o tym samym tytule. Następnie mamy niezwykle przebojowy, kontrowersyjny, często grany na koncertach Mein Teil, o dość kontrowersyjnym przesłaniu, inspirowany przypadkiem kanibala - Armina Meiwesa z 2001 roku. Tekst utworu został napisany po tym jak jeden z członków zespołu przyniósł na próbę gazetę opisującą ten przypadek. Teledysk ukazuje Tilla jedzącego anioła i kopulującego z nim, Flake wykonującego balet, Richarda uprawiającego zapasy ze swoim bliźniakiem i Oliviera na podłodze.

Kolejnym utworem jest Dalai Lama, będącego adaptacją Króla Olch Johanna Wolfganga Goethego. Zespół początkowo planował nazwać utwór Flugangst (strach przed lataniem), jednak zdecydowano się na Dalai Lama, co jest odniesieniem do niechęci obecnego Dalai Lamy do podróży powietrznych. Zespół "zamienił" podróżującego na koniu mężczyznę z dzieckiem (z Goethego) na mężczyznę z dzieckiem w samolocie a Erklinga na "króla wszystkich wiatrów". Podobnie jak u Goethego, podróżnicy są straszeni przez tajemnicze duchy, zapraszające, aby dziecko do nich dołączyło. Rammsteinowa wersja różni się wyraźnie od tej Goethego w opisie przeznaczenia dziecka - w nowej wersji ojciec dusi dziecko trzymając je zbyt mocno.

Rammstein - Sehnsucht (1997) - recenzja albumu

Rammstein - Sehnsucht (1997)

Sehnsucht jest drugim albumem niemieckiej grupy Rammstein. Zespół zdecydował się na jego wydanie już po dwóch latach od ich debiutu (album Herzeleid, którego recenzję możecie przeczytać tutaj). Płytę, podobnie jak jej poprzedniczkę, możemy bez wahania zaliczyć do nurtu industrialnego metalu, z tą różnicą, że zespół od czasu swojego pierwszego albumu się rozwinął, a utwory z Sehnsucht są nieco ciekawsze i bardziej melodyjne.

To właśnie głównie dzięki temu albumowi zespół osiągnął tak duży sukces, nie tylko na Niemieckim i Europejskim rynku ale także za oceanem (głównie za sprawą niesłychanie przebojowego Engel, w którym gościnnie wystąpiła Bobo.

Na Sehnsucht składa się jedenaście utworów. Są to: tytułowy Sehnsucht (z niem. tęsknota) opowiadający o seksualnym niezaspokojeniu, Engel o ludziach, którzy stali się aniołami i w niebie cierpią z samotności i ze strachu, Tier (z niem. Zwierzę) o kazirodczych stosunkach między ojcem a córką, Bestrafe Mich (z niem. Ukarz Mnie) w których Bóg przedstawiony jest jako swego rodzaju kat, ten, który pomaga tylko tym, których kocha, Du Hast - drugi singiel z Sehnsucht, który ugruntował pozycję zespołu w USA, również za sprawą jego angielskojęzycznej wersji You Hate, Bück Dich, kolejny utwór o tematyce seksualnej, dominacji, Spiel Mit Mir - kolejny już utwór o kazirodczych stosunkach, tym razem między rodzeństwem, Klavier - wzruszająca, jednocześnie przerażająca ballada zainspirowana prawdziwym wydarzeniem - uwięzieniem nauczycielki gry na fortepianie przez zakochanego w niej mężczyznę, Alter Mann - doskonała parafraza mitu o Narcyzie, Eifersucht (z niem. Zazdrość), Küss Mich - o seksie oralnym.

Rammstein - Herzeleid (1995) - recenzja albumu

Rammstein - Herzeleid

Rammstein to niemiecki zespół metalowy. Powstał on w 1993 roku a jego nazwa nawiązuje do amerykańskiej bazy lotniczej, w której doszło do katastrofy (Ramstein - w pisowni nazwy zespołu przez niewiedzę podwojono "m").

Herzeleid jest debiutanckim albumem grupy, wydanym w 1995 roku przez wytwórnię Motor Music. Jego tytuł - Ból Serca nawiązuje do problemów z kobietami, które w owym czasie miała większość z członków zespołu. Po tym, jak płyta ukazała się na rynku, zespół zajął się jej aktywną promocją. Były to głównie występy jako support bardziej znanych grup.

Oprócz kontrowersyjnej nazwy nawiązującej do katastrofy sprzed lat, sporo zamieszania w prasie wzbudziła również sama okładka albumu. Dziennikarze zaczęli dopatrywać się promowania przez zespół idei nazistowskich. Zespół stanowczo odciął się od tych spekulacji. Zaskakujące w tym czasie były również występy na żywo, które przepełnione były wręcz efektami pirotechnicznymi. Album początkowo nie wzbudził większego zainteresowania, jednak sytuacja ta uległa zmianie po tym gdy David Lynch użył dwa utwory z albumu w filmie "Zagubiona Autostrada".

Na Herzeleid składa się jedenaście utworów: Wollt ihr das Bett in Flammen sehen?, Der Meister, Weißes Fleisch, Asche zu Asche, Seemann, Du riechst so gut, Das alte Leid, Heirate mich, Herzeleid, Laichzeit oraz Rammstein. Singlami promującymi album były niezwykle energetyczny Du riechst so gut oraz dużo spokojniejszy Seemann.

Herzeleid jest mocnym,  energicznym albumem, pełnym mocnego brzmienia, nieco filozoficznych i kontrowersyjnych tekstów. Jednocześnie jest to najbardziej "elektroniczny" i "industrialny" album grupy. Płyta na pewno znajdzie uznanie wśród miłośników surowego brzmienia, bo taki właśnie jest Ból Serca, surowy, industrialny, elektroniczny i mocny. Jeżeli znasz już Rammstein a nie słuchałeś tego albumu, musisz się koniecznie z nim zapoznać aby poznać jak R+ brzmiał na początku swojej drogi ku sławie.

Serj Tankian - Harakiri (2012) - recenzja albumu

Serj Tankian - Harakiri

Harakiri jest trzecim solowym albumem Serja Tankiana, członka kultowej grupy System of a Down. Jak nietrudno się domyślić, również w przypadku tego albumu, wszystkie utwory są napisane w całości przez Tankiana (poza tekstem do utworu Weave On, którego autorem jest Steven Sater). Serj zajął się również miksowaniem i produkcją muzyczną albumu. Singlami promującymi album były Figure It Out (wydany 1 maja 2012), Cornucopia (4 czerwca 2012) i tytułowy Harakiri (20 czerwca 2012).

Tytuł albumu (a także promującego go utworu), oznaczający rytualne japońskie samobójstwo, nawiązuje do masowych zgonów zwierząt, według Tankiana, impulsem do napisania piosenki była śmierć tysięcy ptaków i ryb w Beebe w stanie Arkansas. Więcej o tym wydarzeniu możecie przeczytać tutaj.

Patrząc na sam tytuł albumu możemy nabrać przekonania, że podobnie jak poprzednie płyty artysty i ta będzie nieść ze sobą jakieś przesłanie, poruszy istotne, według artysty, kwestie. Mamy więc tu, poza wspomnianym wcześniej Harakiri, również coś o miłości, łączącym się z nią wrażeniem życia w utopii, "czerpania" z rogu obfitości w utworze Cornucopia; pogwałceniu wolności i udawaniu przez nas, że wszystko jest, jak być powinno, materializmie, w utworze Figure It Out, zakręcony, ale jednocześnie łatwo wpadający w ucho Ching Chime, nawiązujący do naszego otoczenia Butterfly. Oprócz tych utworów, na płycie znajdziemy jeszcze sześć innych, każdy z nich ma swoją siłę, przesłanie i ciekawą kompozycję. Cały album jest spójny, jednocześnie będąc przy tym inny brzmieniowo od poprzednich dokonań artysty. Do dwóch spośród wszystkich utworów, nagrano tradycyjne teledyski - Figure It Out (opublikowano 25 maja), Harakiri (11 lipca). Animowanych teledysków natomiast doczekały się Occupied Tears oraz Uneducated Democracy.