Prawo Bronxu (1993) - recenzja filmu gangsterskiego

Prawo Bronxu (1993)

Prawo Bronxu, gangsterski dramat z 1993, niemal już klasyczny, ze względu na gwiazdorską obsadę (m.in. Robert De Niro). Czy potrafi zachwycić po dwudziestu latach od swojej premiery? I tak i nie. Na pewno docenią go osoby, które miały okazję się z nim zapoznać już wcześniej. Dla młodych widzów natomiast Prawo Bronxu może okazać się zbyt staroszkolne, a nie każdy jest miłośnikiem oldschoolowego kina.

Film opowiada historię młodego chłopaka - Calogera, syna Lorenzo (w którego rolę wcielił się już wcześniej wspomniany Robert De Niro), który przypadkiem jest świadkiem zabójstwa. Mordercą był niebezpieczny gangster Sonny. Swoim milczeniem podczas przesłuchania chłopiec zdobywa sympatię gangstera. W ten sposób rozpoczyna się ich wieloletnia znajomość.

Dla chłopca szokująca jest różnica w poziomie życia między gangsterami a usiłującymi wpoić mu uczciwość rodzicami. Co bardziej ciekawe, dla Calagera wzorem do naśladowania jest zarówno ciężko pracujący jako kierowca autobusu, ojciec, jak i niebezpieczny gangster, trzęsący całym miastem, Sonny. Obydwoje mężczyźni są dla niego wsparciem w trudnych chwilach i radzą aby w życiu robił to, co uważa za właściwe. Z czasem sam uczy się podejmować, często bardzo trudne, decyzje.

Jako nastolatek zaczyna powoli pojmować, jak działa świat, i nie wszystko, co widzi, mu się podoba. Wkrótce poznaje ciemnoskórą piękność. Przekonania chłopaka zaczynają być zupełnie inne od tego, co dzieje się na ulicy (np. powszechne uprzedzenia na tle rasowym).

Django (2012) - recenzja filmu

Django (2012)

Django, western Quentina Tarantino , który swoją premierę miał pod koniec 2012 roku (w Polsce niecały miesiąc później) od swojej premiery do chwili obecnej zdobył wiele nagród i odznaczeń. Nie jest to szczególnym zaskoczeniem zważywszy na to, kto jest odpowiedzialny za scenariusz i reżyserię. Do najważniejszych nagród zdobytych przez film możemy zaliczyć przede wszystkim dwa Oscary (dla najlepszego aktora drugoplanowego oraz za najlepszy scenariusz), dwa Złote Globy (te same kategorie, co w przypadku Oscarów) oraz nagrody BAFTA, również w tych kategoriach. Czy film zasłużył na odznaczenia, które mu przyznano? Zdecydowanie tak, pomimo tego, że momentami lekko ociera się o kicz, jest niezwykle udanym, zręcznie stworzonym hołdem dla gatunku.

Film opowiada historię Django (w tej roli wystąpił Jamie Foxx) - czarnoskórego niewolnika, który na skutek brutalnego traktowania przez właścicieli, staje twarzą w twarz z niemieckim łowcą nagród - doktorem Kingiem Schultzem (Christoph Waltz). Wędrowiec postanawia się oswobodzić Django, ponieważ tylko on może doprowadzić go do poszukiwanych przez niego braci Brittle. Zadanie to udaje się bohaterom bez większych problemów, jednak mimo to ich ścieżki nie rozchodzą się w tym momencie. Łowca decyduje się pomóc Django w poszukiwaniu jego żony - Broomhildy, w tak zwanym międzyczasie tropiąc poszukiwanych kryminalistów.

Bohaterowie wreszcie trafiają na plantację Candyland, której właścicielem jest Calvin Candie (Leonardo DiCarprio). Niestety wzbudzają oni podejrzliwość Stephena - oddanego niewolnika Candie'ego. Za sprawą tej właśnie nieufności, Django i Schultz będą zmuszeni podjąć walkę o bezpieczeństwo i życie, zarówno własne, jak i Broomhildy. Ostateczna walka jest niesłychanie widowiskowa i krwawa.

Trafiony Piorunem (2012) - recenzja filmu

gatunek: Dramat/Komedia

produkcja: USA

premiera: 21 kwietnia 2012 (świat)

reżyseria: Brian Dannelly

scenariusz: Chris Colfer

tytuł oryginalny: Struck by Lightning

Trafiony Piorunem to komediodramat produkcji amerykańskiej z 2012 roku. Opowiada on historię życia Carsona, nastolatka, który zmarł w wyniku porażenia piorunem. Narracja prowadzona jest więc w formie wspomnienia zza grobu. Pomysł na takie skonstruowanie filmu oczywiście nie jest nowy, możemy znaleźć wiele, często dużo ciekawszych filmów, skonstruowanych w podobny sposób.

Chłopak w swojej opowieści mówi o swoich marzeniach, ambicjach. Zamierza zrobić wszystko, żeby wyrwać się z małego miasteczka, w którym spędził całe życie. Z tego powodu, aby dostać się do swojego wymarzonego college'u, prowadzi gazetkę szkolną. Niestety pozostali jej redaktorzy nie są zbyt entuzjastycznie nastawieni do swojej pracy, więc często musi ją redagować w całości samemu.

Jak się później okazuje, obecnie aby dostać się na uczelnię, nie wystarczy już bycie redaktorem gazetki szkolnej, dlatego Carson postanawia rozpocząć wydawanie gazetki literackiej, z pracami uczniów. Jak nietrudno się domyślić, pomysł ten nie spotyka się niestety ze zbyt entuzjastycznym przyjęciem, ani wśród kolegów ani grona pedagogicznego. Z tego powodu bohater, aby zdobyć środki potrzebne na realizację celu, zawiera układ z mamą. Jest nią Sheryl, kobieta z problemami emocjonalnymi i alkoholowym, porzucona przez męża, dla którego zrezygnowała z własnych ambicji bycia farmaceutą. Stara się odbudować więzi z synem, który wkrótce zamierza opuścić swój rodzinny dom. Jej psycholog podczas wizyty powiedział, że Carson, a również inni nastolatkowie, powinni niezależnie od swojego stanu zażywać środki antydepresyjne, ponieważ rzekomo pomagają się skupić. Właśnie na tym ma polegać wspomniany wcześniej układ, Sheryl da synowi pieniądze na prowadzenie gazetki, gdy ten zgodzi się brać antydepresanty.

Prawdziwa Historia (2005)

ocena: 8/10

gatunek:	Biograficzny, Dramat
produkcja:	Japonia, Szwajcaria, USA, Nowa Zelandia
reżyseria:	Roger Donaldson
scenariusz:	Roger Donaldson

"Prawdziwa historia" jak sam tytuł wskazuje... oparta jest na faktach, a jej akcja rozgrywa się w 1967 roku. Głównym bohaterem jest pochodzący z małej mieściny w Nowej Zelandii Burt Munro (Anthony Hopkins), który przez około dwadzieścia pięć lat tak doskonalił swój motocykl marki Indian Scout, aby muc „wyciągnąć” na nim największą możliwą prędkość dla tego motocyklu. Niestety dokonać tego może jedynie na legendarnym wyschniętym jeziorze koło Salt Lake City, w Bonneville. U kresu życia, pragnie spełnić swe największe marzenie. W tym celu wyrusza w długą podróż ze swojego krańca świata do USA. Po drodze napotykając różne Przeciwności.

Ta „Prawdziwa Historia” jest typowym Filmem Drogi, który ma w sobie dziwny czar. Trudno nie porównać filmu Rogera Donaldsona, do „Prostej Historii” D. Lyncha, Główni bohaterowie pokonują Amerykę by spełnić swoje marzenia po drodze napotykając na Ludzi bądź co bądź wyrozumiałych i życzliwych. Kapitalna gra Anthonego Hopkinsa, który roztacza ten dziwny czar i buduje atmosferę sprawia, że można zrozumieć że ludzie u kresu swych dni pozostają nadal młodzi duchem, tylko ich ciało stawia bariery wydawało by się nie do pokonania, które przy dużej sile ducha i determinacji, można pokonać.

Główny bohater napotyka wiele trudności zanim dotrze na tor do Bonneville . Bohater konsekwentnie, z niezmąconym optymizmem, na przekór chorobie serca oraz przypadłościom wieku starczego oraz napotykanych przeciwności, jedzie ku wyschniętemu jezioru, gdzie co roku odbywa się festyn prędkości. W postawie bohatera w trakcie podróży nie zmienia się nic. Sam bohater wpływa znacząco na otoczenie, bowiem niepozorny i przygłuchawy staruszek nie orientujący się w realiach życia w USA wzbudza współczucie ale i podziw. Burt przez własne doświadczenia i próbę spełnienia marzenia wykazuje się dużą wyrozumiałością co daje sie zauważyć gdy napotyka na swej drodze transwestytę czy też stęsknioną wdowę, a nawet wiekowego Indianina. Łatwo także budzi podziw i współczucie w oczach widza, szybko widz zaciska kciuki trzymając i sympatyzując z przemiłym starszym panem, któremu zaczynamy życzyć jak najlepiej. Burt bowiem jest człowiekiem co spełnia swe marzenia, nie poddaje się przeciwnością losu poprzez działanie i otwartość, jakąś naiwność i szczerość. wszystko to czyni z wielkim wdziękiem, urzekając i oczarowując.