Zbajerowany Konin 27.08.2022

 

przejazd autobusami:

Jelcz PR110 Ikarus 280 TAM190

Strażnicy Marzeń (2012) - recenzja świątecznego filmu animowanego

Strażnicy Marzeń

Strażnicy Marzeń, jedna najlepszych, moim zdaniem, animacji ostatnich lat, przez wielu porównywana jest do komiksów Neila Gaimana. Niektórzy nawet idą o krok dalej, określając produkcję, jako Avengers dla młodszych widzów. Osobiście zgadzam się z tymi stwierdzeniami, jednak w moim przekonaniu przy Strażnikach Marzeń mogą dobrze się bawić również dorośli, za sprawą, może nie tyle dorosłych, co skierowanych do dorosłych, żartów. Dzięki takiemu zabiegowi twórców, rodzice oglądający ten film animowany wraz ze swoimi pociechami zdecydowanie nie będą się nudzić.

Głównym bohaterem filmu jest Jack Mróz, młody chłopak, który potrafi "władać" mrozem i zimą, przy czym świetnie się bawi i zapewnia fantastyczną zabawę dzieciom. Jego problemem jest jednak to, że nikt w jego istnienie nie wierzy, a przez to nikt go również nie widzi. Młody Jack nie wie nic o swojej przeszłości, nie ma pojęcia, co jest jego zadaniem. Pewnego wieczoru okazuje się, że światu ponownie zaczął zagrażać władca Mroku, Pitch a Księżyc wyznaczył właśnie niepewnego swojej roli chłopca na Strażnika.

kadr z filmu Strażnicy Marzeń

W ten oto sposób Jack Mróz dołącza do pozostałych Strażników - Świętego Mikołaja, Zająca Wielkanocnego, Zębowej Wróżki i Piaskowego Dziadka. Cała ekipa będzie musiała zmierzyć się z Pitchem dbając przy tym, aby dzieci na całym świecie nie przestały w nich wierzyć. Co ciekawe, sposób przedstawienia bohaterów nieco odbiega od tego dobrze nam znanego. Mikołaj jest wytatuowanym, ogromnym, momentami nieco agresywnym mężczyzną, który jak sam przyznaje, bywa również wrażliwy. Z kolei Zając Wielkanocny ma prawie dwa metry wzrostu i posługuje się bumerangiem. Zębowa Wróżka nie zajmuje się już zbieraniem zębów od dzieci a raczej koordynacją oddelegowanych do tego zadania pracownic. Z całej grupy najbardziej normalnym bohaterem wydaje się być Piaskowy Dziadek, może jednak odniosłem takie wrażenie przez to, że nie mówi, swoje myśli przedstawia używając do tego celu piaskowych obrazków. Taka różnorodność postaci prowadzi do wielu przezabawnych sytuacji a nawet zgrzytów i nieporozumień.

Oprócz tego, że jak już wspomniałem wcześniej, Strażnicy Marzeń są bardzo zabawną animacją, film jest również pełen fantastycznych efektów specjalnych, które mogą zachwycić zwłaszcza młodszych odbiorców. Warto jednak wziąć pod uwagę, że nie jest to film dla najmłodszych, którzy po seansie mogą być albo wystraszeni (za sprawą Pitcha) lub nawet znudzeni (za sprawą dość długich dialogów).

Pokłosie (2012) - recenzja filmu Władysława Pasikowskiego

Pokłosie (2012)

Pokłosie, thriller Władysława Pasikowskiego z 2012 roku pod każdym właściwie względem odbiega od współczesnej polskiej kinematografii. W żadnym wypadku nie jest to komedia romantyczna, w której w jedną z głównych ról wciela się Karolak. Wbrew temu, co starają się wmówić widzom niektóre kręgi, nie jest to również film historyczny, usiłujący zafałszować historię i przedstawić Polaków w złym świetle. Jest to po prostu film fabularny. Żałuję, że czasami nam, jako narodowi, brakuje nieco dystansu do samych siebie i poszanowania wobec wolności słowa i wypowiedzi, wzorem tej z USA, gdzie to nie jest zakazane nawet palenie flagi państwowej (tamtejszy Sąd Najwyższy orzekł, że taki zakaz godziłby właśnie w wolność wypowiedzi).

Wracając do samego filmu, Pokłosie opowiada historię dwóch braci (w których role wcielają się Ireneusz Czop i Maciej Stuhr), próbujących odgrzebać historię sprzed lat, co sprawia, że stają w otwartym konflikcie z pozostałymi mieszkańcami wsi. Film nie jest tylko doskonałym thrillerem, mieszają się tu również elementy kryminału, a nawet horroru.

Pokłosie rozpoczyna się od tego, jak do Polski wraca ze Stanów Zjednoczonych, Franek Kalina (Ireneusz Czop). Szybko okazuje się, że jego brat, Józek, został opuszczony przez rodzinę a jego znajomi się przeciwko niemu odwrócili. Dość napiętej atmosfery nie poprawia też młody, zawistny wikary, który tylko czeka na przejęcie stanowiska po starym, rozsądnym proboszczu. Franek odkrywa, co jest tego wszystkiego przyczyną, otóż Józek natrafił na ślady zbrodni sprzed lat, którą chce rozwikłać, lecz napotyka na niesłychany opór otoczenia. Brat decyduje się pomóc w śledztwie, jednak wzorem popularnych filmów kryminalnych, odkrycie brutalnej prawdy nie przyniesie nikomu żadnej korzyści (no może poza duchowym rozliczeniem się z przeszłością).

Prawo Bronxu (1993) - recenzja filmu gangsterskiego

Prawo Bronxu (1993)

Prawo Bronxu, gangsterski dramat z 1993, niemal już klasyczny, ze względu na gwiazdorską obsadę (m.in. Robert De Niro). Czy potrafi zachwycić po dwudziestu latach od swojej premiery? I tak i nie. Na pewno docenią go osoby, które miały okazję się z nim zapoznać już wcześniej. Dla młodych widzów natomiast Prawo Bronxu może okazać się zbyt staroszkolne, a nie każdy jest miłośnikiem oldschoolowego kina.

Film opowiada historię młodego chłopaka - Calogera, syna Lorenzo (w którego rolę wcielił się już wcześniej wspomniany Robert De Niro), który przypadkiem jest świadkiem zabójstwa. Mordercą był niebezpieczny gangster Sonny. Swoim milczeniem podczas przesłuchania chłopiec zdobywa sympatię gangstera. W ten sposób rozpoczyna się ich wieloletnia znajomość.

Dla chłopca szokująca jest różnica w poziomie życia między gangsterami a usiłującymi wpoić mu uczciwość rodzicami. Co bardziej ciekawe, dla Calagera wzorem do naśladowania jest zarówno ciężko pracujący jako kierowca autobusu, ojciec, jak i niebezpieczny gangster, trzęsący całym miastem, Sonny. Obydwoje mężczyźni są dla niego wsparciem w trudnych chwilach i radzą aby w życiu robił to, co uważa za właściwe. Z czasem sam uczy się podejmować, często bardzo trudne, decyzje.

Jako nastolatek zaczyna powoli pojmować, jak działa świat, i nie wszystko, co widzi, mu się podoba. Wkrótce poznaje ciemnoskórą piękność. Przekonania chłopaka zaczynają być zupełnie inne od tego, co dzieje się na ulicy (np. powszechne uprzedzenia na tle rasowym).

Django (2012) - recenzja filmu

Django (2012)

Django, western Quentina Tarantino , który swoją premierę miał pod koniec 2012 roku (w Polsce niecały miesiąc później) od swojej premiery do chwili obecnej zdobył wiele nagród i odznaczeń. Nie jest to szczególnym zaskoczeniem zważywszy na to, kto jest odpowiedzialny za scenariusz i reżyserię. Do najważniejszych nagród zdobytych przez film możemy zaliczyć przede wszystkim dwa Oscary (dla najlepszego aktora drugoplanowego oraz za najlepszy scenariusz), dwa Złote Globy (te same kategorie, co w przypadku Oscarów) oraz nagrody BAFTA, również w tych kategoriach. Czy film zasłużył na odznaczenia, które mu przyznano? Zdecydowanie tak, pomimo tego, że momentami lekko ociera się o kicz, jest niezwykle udanym, zręcznie stworzonym hołdem dla gatunku.

Film opowiada historię Django (w tej roli wystąpił Jamie Foxx) - czarnoskórego niewolnika, który na skutek brutalnego traktowania przez właścicieli, staje twarzą w twarz z niemieckim łowcą nagród - doktorem Kingiem Schultzem (Christoph Waltz). Wędrowiec postanawia się oswobodzić Django, ponieważ tylko on może doprowadzić go do poszukiwanych przez niego braci Brittle. Zadanie to udaje się bohaterom bez większych problemów, jednak mimo to ich ścieżki nie rozchodzą się w tym momencie. Łowca decyduje się pomóc Django w poszukiwaniu jego żony - Broomhildy, w tak zwanym międzyczasie tropiąc poszukiwanych kryminalistów.

Bohaterowie wreszcie trafiają na plantację Candyland, której właścicielem jest Calvin Candie (Leonardo DiCarprio). Niestety wzbudzają oni podejrzliwość Stephena - oddanego niewolnika Candie'ego. Za sprawą tej właśnie nieufności, Django i Schultz będą zmuszeni podjąć walkę o bezpieczeństwo i życie, zarówno własne, jak i Broomhildy. Ostateczna walka jest niesłychanie widowiskowa i krwawa.

Jeździec Znikąd (2013) - recenzja filmu

Jeździec Znikąd

Jeździec Znikąd (The Lone Ranger) to film przygodowy Gore'a Verbinskiego z 2013 roku, dystrybuowany przez Disney. Opowiada on o perypetiach stróża prawa Johna Reida, w którego wcielił się Armie Hammer chcącego pomścić śmierć swoich towarzyszy (a przede wszystkim swojego brata) oraz pozytywnie zakręconego, ekscentrycznego Indianina, Tonto (w tej roli znakomity Johnny Depp).

John, młody, stroniący od używania przemocy prokurator, wraca po ukończeniu studiów prawniczych w swoje rodzinne strony, gdzie szybko okazuje się, że wyuczone zasady a także jego ideały i światopogląd zostaną zrewidowane przez brutalność życia na prowincji. Stróż prawa przekonuje się na własnej skórze, jak łatwo wpaść w zasadzkę oraz jak dużo trzeba mieć szczęścia aby ujść z niej bez większego szwanku. Na horyzoncie wydarzeń maluje się również nieprzyjemna wizja rychłego rozgorzenia konfliktu z Indianami. Wszystko to sprawia, że prokurator postanawia założyć maskę i samemu wymierzać sprawiedliwość, w czym wspierać go będzie Tonto.

Tonto, przesądny Indianin, usiłujący nawiązać kontakt z przodkami a jednocześnie twardo stąpający po ziemi w innych kwestiach (ciągle prowadzi "wymiany" towarów, również z już nieżywymi), jest zupełną przeciwnością młodego prokuratora. Dzięki temu zawiązuje się między nimi szczególny rodzaj przyjaźni a ich przepychanki słowne są przezabawne i sprawiają, że obydwie postacie wydają się być bardziej realne a zarazem kolorowe, inne od siebie, charyzmatyczne (każda na swój sposób).

Dwójka przyjaciół będzie chciała wspólnie pomścić śmierć pozostałych stróży prawa, tym samym wpadając na trop szeroko zakrojonego spisku dwójki braci, których to Tonto spotkał przed laty. Wskazał on im źródło rzeki, a tym samym  niepojętej ilości srebra) w zamian za tandetny zegarek. Była to fatalna wymiana handlowa.

Człowiek ze Stali (2013) - recenzja filmu

Człowiek ze Stali (2013)

Człowiek ze Stali jest filmem akcji z 2013 roku, opowiadającym historię Clarka Kenta broniącego mieszkańców Metropolis przed złem jako tytułowy człowiek ze stali - Superman. Film jest już kolejną próbą przeniesienia bohatera znanego z komiksów na srebrny ekran. Akcja filmu rozpoczyna się w momencie narodzin Kal-Ela (prawdziwe imię Clarka) na planecie Krypton. Jego ojczyzna bliska jest rozpadu a poza tym ma tam miejsce zamach stanu. Dlatego właśnie jego rodzice decydują się na wysłanie syna w przestrzeń kosmiczną - na planetę Ziemia aby uchronić go przed tyranem - generałem Zodem. Warto wspomnieć, że główny bohater jest pierwszym naturalnie urodzonym dzieckiem od wielu lat.

Kal-El na Ziemi zostaje odnaleziony przez małżeństwo farmerów, którzy decydują się go wychować jakby był ich dzieckiem. Okazuje się jednak, że za sprawą ziemskiej atmosfery Clark ma niesamowite zdolności, jego zmysły są niesłychanie wyczulone (co początkowo jest problematyczne, ponieważ jako dziecko ma trudności z zapanowaniem nad tymi zdolnościami). Człowiek ze Stali zgodnie z tym, czego uczył go jego ziemski ojciec ukrywa przed ludźmi swoje nadprzyrodzone umiejętności.

Musi to jednak wkrótce ulec zmianie ponieważ na Ziemię dociera zły generał Zod, który żąda ujawnienia się i wydania mu Kal-Ela. Młody bohater nie mając wyjścia postanawia się zgodzić na te warunki. Od tego momentu film przepełniony jest wspaniale zrealizowanymi scenami walki, zapierającymi dech w piersi efektami specjalnymi, eksplozjami, wybuchami. Całość genialnie dopełnia muzyka Hansa Zimmera.

Oprócz "wątków kosmicznych" i scen walki w filmie poznamy również dziennikarkę Lois Lane, którą wcześniej uratował Clark, jej dążenie i ambicję do tego, aby poznać prawdziwą tożsamość swojego wybawiciela. Również i ona jest porywana wraz z Kal-Elem na statek generała Zoda a finalnie będzie pomagać superbohaterowi w walce z nim.

Tower Heist - Zemsta Cieciów (2011) - recenzja

Tower Heist - Zemsta Cieciów

Tower Heist - Zemsta Cieciów jest amerykańską komedią kryminalną z 2011 roku. W rolach głównych obsadzono wiele sław, między innymi Bena Stillera, Eddiego Murphy'ego oraz Matthew Brodericka. O ile co do tych dwóch ostatnich nie mam większych zastrzeżeń, o tyle wybór Bena Stillera na odtwórcę głównej roli nie uważam za najlepsze posunięcie, zwłaszcza zważywszy na to, że jest to aktor bardzo charakterystyczny, oglądając film przez cały czas miałem przed oczami jego poprzednie role.

Film opowiada historię pracowników apartamentowca Tower, jak się później okazuje, oszukanych przez szefa, któremu powierzyli oszczędności swojego życia. Biznesmen ten na skutek złych decyzji finansowych traci wszystkie pieniądze, co później tłumaczy ryzykiem, które wiąże się z inwestowaniem.  Całe szczęście dla pracowników, Josh Kovacs (Ben Stiller) odkrywa, że  bogacz zabezpieczył się na wypadek zbankrutowania i w swoim apartamencie ukrył jakieś kosztowności.

Zwolniony i poniżony przez szefa postanawia się na nim zemścić, głównym impulsem do zaplanowania zemsty była próba samobójcza odźwiernego, Lestera, którego plany przejścia na emeryturę pokrzyżowała afera finansowa związana z jego pracodawcą. W swoją grę angażuję kilkoro z pracowników Tower a także drobnego rzezimieszka, Slide'a (Eddie Murphy). Swój udział w tym wszystkim ma również agentka specjalna Claire Denham (Téa Leoni). Tak jak w wielu przypadkach, do pewnego momentu wszystko idzie idealnie zgodnie z planem, początek problemów jest jednak gdy okazuje się, że sejf ukryty w apartamencie biznesmena jest pusty. Jednak rezolutny Josh szybko odkrywa, gdzie ulokowane są bogactwa. Niestety wydostanie się z nimi z najwyższego piętra wieżowca nie będzie łatwym zadaniem, dopiero w tym momencie film staje się komedią z krwi i kości.

Milczenie Owiec (1991) - recenzja filmu

gatunek: Thriller

produkcja: USA

premiera: 31 grudnia 1991

reżyseria: Jonathan Demme

scenariusz: Ted Tally

tytuł oryginalny: The Silence of the Lambs

Milczenie Owiec jest jednym z najpopularniejszych i najwybitniejszych thrillerów psychologicznych w historii kina. Film Jonathana Demme'a, oparty na powieści Thomasa Harrisa, przedstawia śledztwo w sprawie seryjnego mordercy, obdzierającego ze skóry swoje ofiary. Agenci FBI postanawiają "skonsultować się" w tym celu z innym seryjnym mordercą a zarazem psychiatrą i kanibalem, doktorem Hannibalem Lecterem.

Hannibal (Anthony Hopkins) decyduje się pomóc młodej agentce, Starling (Jodie Foster), żąda jednak w zamian, aby ta zdradziła mu sekretami swojej przeszłości. Agentka zgadza się na te warunki, co znaczy, że będzie musiała walczyć z czasem, swoją przeszłością, lękami a także z gierkami szalenie inteligentnego, byłego psychiatry.

Doktor szybko odgaduje prawdziwe motywy pracy jako agentka FBI, jednocześnie pomagając jej w śledztwie. Gra psychologiczna, która toczy się na ekranie potrafi przerazić dużo bardziej niż większość thrillerów i horrorów, zwłaszcza tych współczesnych. Pomimo, że Hannibal na ekranie pojawia się bardzo rzadko, jest to postać na tyle silna, budująca napięcie i przykuwająca uwagę, że można powiedzieć, że "kradnie film". Widz jest pod ciągłym wrażeniem gry psychologicznej, jaką toczy uwięziony były psychiatra-kanibal z agentką federalną.

Trafiony Piorunem (2012) - recenzja filmu

gatunek: Dramat/Komedia

produkcja: USA

premiera: 21 kwietnia 2012 (świat)

reżyseria: Brian Dannelly

scenariusz: Chris Colfer

tytuł oryginalny: Struck by Lightning

Trafiony Piorunem to komediodramat produkcji amerykańskiej z 2012 roku. Opowiada on historię życia Carsona, nastolatka, który zmarł w wyniku porażenia piorunem. Narracja prowadzona jest więc w formie wspomnienia zza grobu. Pomysł na takie skonstruowanie filmu oczywiście nie jest nowy, możemy znaleźć wiele, często dużo ciekawszych filmów, skonstruowanych w podobny sposób.

Chłopak w swojej opowieści mówi o swoich marzeniach, ambicjach. Zamierza zrobić wszystko, żeby wyrwać się z małego miasteczka, w którym spędził całe życie. Z tego powodu, aby dostać się do swojego wymarzonego college'u, prowadzi gazetkę szkolną. Niestety pozostali jej redaktorzy nie są zbyt entuzjastycznie nastawieni do swojej pracy, więc często musi ją redagować w całości samemu.

Jak się później okazuje, obecnie aby dostać się na uczelnię, nie wystarczy już bycie redaktorem gazetki szkolnej, dlatego Carson postanawia rozpocząć wydawanie gazetki literackiej, z pracami uczniów. Jak nietrudno się domyślić, pomysł ten nie spotyka się niestety ze zbyt entuzjastycznym przyjęciem, ani wśród kolegów ani grona pedagogicznego. Z tego powodu bohater, aby zdobyć środki potrzebne na realizację celu, zawiera układ z mamą. Jest nią Sheryl, kobieta z problemami emocjonalnymi i alkoholowym, porzucona przez męża, dla którego zrezygnowała z własnych ambicji bycia farmaceutą. Stara się odbudować więzi z synem, który wkrótce zamierza opuścić swój rodzinny dom. Jej psycholog podczas wizyty powiedział, że Carson, a również inni nastolatkowie, powinni niezależnie od swojego stanu zażywać środki antydepresyjne, ponieważ rzekomo pomagają się skupić. Właśnie na tym ma polegać wspomniany wcześniej układ, Sheryl da synowi pieniądze na prowadzenie gazetki, gdy ten zgodzi się brać antydepresanty.

Wesele (1972)

„Wesele” Stanisława Wyspiańskiego podobnie jak wiele innych sztandarowych dzieł polskiej literatury doczekało się filmowej adaptacji. Wykonania jej podjął się jeden z najbardziej znanych polskich reżyserów - Andrzej Wajda nazywany reżyserem „starej szkoły”. Czy udało mu się nakręcić adaptację, która oddaje charakter książkowego „Wesela”? Czy film jest w stanie zaciekawić innego odbiorcę niż uczniowie, którym nie chce się czytać lektury? Wreszcie. Jak spisali się aktorzy występujący w filmie? Na te pytania postaram się opowiedzieć w tej recenzji.

Filmowe „Wesele” rozpoczyna się sceną, która nie występuje w oryginalnym dziele Wyspiańskiego. Jest po podróż orszaku weselnego na przyjęcie. Po dotarciu do celu rozpoczyna się akcja właściwa będąca już zgodną z oryginalnym dziełem pisarza. Całość tejże akcji ma miejsce na weselu chłopskim, na którym bawią się zarówno chłopi jak i arystokracja, z której pochodzi pan młody. Akcja filmu oparta jest na trzech filarach: zabawie weselnej, rozmowach bohaterów i odwiedzinach „duchów”.

„Wesele” jest dziełem symbolicznym i obfitującym w ukryte znaczenia, co sprawia, że nie jest ono łatwe do zekranizowania. Andrzej Wajda jednak dobrze poradził sobie z  ekranizacją przedstawiając obecne w książce symbole w możliwie łatwy do zrozumienia sposób. Nie wyeliminowało to jednak sytuacji, w której z powodu chwili rozkojarzenia umyka nam to, co w tym filmie jest najważniejsze. Ponadto nie wszystkie symbole są zrozumiałe dla przeciętnego odbiorcy, który nie ukończył filologii polskiej. Nie ma co ukrywać, że nie jest to film dla każdego. Przeciętny odbiorca w czasie seansu wynudzi się jak nigdy dotąd.

Karol - papież, który pozostał człowiekiem (2006)

gatunek: Biografia , Dramat

produkcja: Włochy

reżyseria: Giacomo Battiato

scenariusz: Giacomo Battiato

	Czym ten film był dla mnie, dla deisty nie uważającego się za chrześcijanina poddanego apostazji ?, na pewno był wielka nauczką, był czasem przemyśleń i refleksji. Pokory i zadumy.

Życie Jana Pawła Drugiego dopiero po jego śmierci stało się dla wielu z nas cenne, a jego słowa zaczęły do nas docierać- zaczęliśmy je rozumieć. Trudno pisać o białym pielgrzymie głoszącym miłość i ufność w ludzi. Niezłomnie przemierzającym świat by odnowić obliczę ziemi, tej ziemi.

Film ukazuje Papieża Jana Pawła II nie jako głowę Watykanu czy kościoła powszechnego ale jako Karola Wojtyłę, jako człowieka- otwartego i kochającego lecz przede wszystkim cierpiącego. Człowieka zatroskanego globalną nienawiścią, pochylającego się nad każdym człowiekiem. Niepytającego głodnego czy cierpiącego o wyznanie, rasę, czy poglądy wyciągającego rękę ku potrzebującym. Nie bez powodu filmie dużo uwagi oprócz samego papież Jana Pawła II poświecono św. Matce Teresie z Calcuty. Zabieg ten miał najpewniej nie tylko pokazać jak blisko nie tylko ideologicznie byli ze sobą czy też jak dużą rolę odegrała sama Matka Teresa będąc ambasadorem Jana Pawła II tam gdzie on nie mógł być ale przede wszystkim zestawienie to miało ukazać aspekty czyniące z Karola Wojtyłę człowieka świętego. Cały film mówi o cierpiącym Janie Pawle Drugim, który po roku 1981  stał się żywym męczennikiem przyczyniając się znacząco do upadku komunizmu. Mimo nieustannego cierpienia jakiego doświadczał wciąż był niezłomny i wydawało by się, że największy ból sprawiało mu cierpienie innych.

Prawdziwa Historia (2005)

ocena: 8/10

gatunek:	Biograficzny, Dramat
produkcja:	Japonia, Szwajcaria, USA, Nowa Zelandia
reżyseria:	Roger Donaldson
scenariusz:	Roger Donaldson

"Prawdziwa historia" jak sam tytuł wskazuje... oparta jest na faktach, a jej akcja rozgrywa się w 1967 roku. Głównym bohaterem jest pochodzący z małej mieściny w Nowej Zelandii Burt Munro (Anthony Hopkins), który przez około dwadzieścia pięć lat tak doskonalił swój motocykl marki Indian Scout, aby muc „wyciągnąć” na nim największą możliwą prędkość dla tego motocyklu. Niestety dokonać tego może jedynie na legendarnym wyschniętym jeziorze koło Salt Lake City, w Bonneville. U kresu życia, pragnie spełnić swe największe marzenie. W tym celu wyrusza w długą podróż ze swojego krańca świata do USA. Po drodze napotykając różne Przeciwności.

Ta „Prawdziwa Historia” jest typowym Filmem Drogi, który ma w sobie dziwny czar. Trudno nie porównać filmu Rogera Donaldsona, do „Prostej Historii” D. Lyncha, Główni bohaterowie pokonują Amerykę by spełnić swoje marzenia po drodze napotykając na Ludzi bądź co bądź wyrozumiałych i życzliwych. Kapitalna gra Anthonego Hopkinsa, który roztacza ten dziwny czar i buduje atmosferę sprawia, że można zrozumieć że ludzie u kresu swych dni pozostają nadal młodzi duchem, tylko ich ciało stawia bariery wydawało by się nie do pokonania, które przy dużej sile ducha i determinacji, można pokonać.

Główny bohater napotyka wiele trudności zanim dotrze na tor do Bonneville . Bohater konsekwentnie, z niezmąconym optymizmem, na przekór chorobie serca oraz przypadłościom wieku starczego oraz napotykanych przeciwności, jedzie ku wyschniętemu jezioru, gdzie co roku odbywa się festyn prędkości. W postawie bohatera w trakcie podróży nie zmienia się nic. Sam bohater wpływa znacząco na otoczenie, bowiem niepozorny i przygłuchawy staruszek nie orientujący się w realiach życia w USA wzbudza współczucie ale i podziw. Burt przez własne doświadczenia i próbę spełnienia marzenia wykazuje się dużą wyrozumiałością co daje sie zauważyć gdy napotyka na swej drodze transwestytę czy też stęsknioną wdowę, a nawet wiekowego Indianina. Łatwo także budzi podziw i współczucie w oczach widza, szybko widz zaciska kciuki trzymając i sympatyzując z przemiłym starszym panem, któremu zaczynamy życzyć jak najlepiej. Burt bowiem jest człowiekiem co spełnia swe marzenia, nie poddaje się przeciwnością losu poprzez działanie i otwartość, jakąś naiwność i szczerość. wszystko to czyni z wielkim wdziękiem, urzekając i oczarowując.