Stephen King - Czarna Bezgwiezdna Noc - recenzja zbioru opowiadań

Stephen King - Czarna Bezgwiezdna Noc

Czarna Bezgwiezdna Noc, zbiór opowiadań opublikowany w 2010 roku, którego autorem jest słynący głównie z genialnych powieści grozy, Stephen King. Jest to trzeci tego typu zbiór tego autora. Poprzednimi są Cztery Pory Roku (recenzja) oraz 4 po Północy. Książka znalazła się na liście najlepszych książek 2010 roku, opublikowanej przez Amazon (25 miejsce ze 100).

Na zbiór składają się cztery opowiadania: 1922, Wielki Kierowca, Dobry Interes oraz  Dobrane Małżeństwo. Żadne z nich nie jest do końca horrorem, chociaż oczywiście możemy się w nich doszukać charakterystycznych elementów gatunku.

Pierwsze z opowiadań, 1922 jest spowiedzią, przyznaniem się do morderstwa żony, Wilfreda Jamesa. Bodźcem do popełnienia zbrodni jest silna niechęć do zamiarów żony, która planuje sprzedać ziemię i przeprowadzić się do miasta, na co nie chce zgodzić się Wilfred. Mężczyźnie udaje się nawet tak zmanipulować syna, aby ten uczestniczył w morderstwie własnej matki. Ostatecznie kobietę morduje Wilfred, podcinając jej gardło rzeźnickim nożem, chłopiec natomiast pomaga mu w "pozbyciu się" zwłok. Decydują się na wrzucenie ich do okolicznej studni (próbując zamaskować swój występek decydują się nawet na upozorowanie wypadku, w wyniku którego ich stara krowa wpada do studni. To wydarzenie jest początkiem kłopotów bohaterów, widmo morderstwa będzie prześladować Wilfreda i odbijać się na jego psychice do końca życia.

Opowiadanie być może nie jest najlepszym, jakie dane mi było przeczytać, jednak nie jest też złe. Boli trochę jego przewidywalność. Większość czytelników znających twórczość Stephena Kinga mogłoby z łatwością przewidzieć jego zakończenie.

Drugim opowiadaniem ze zbioru Czarna Bezgwiezdna Noc jest Wielki Kierowca, którego główną bohaterką jest Tess, pisarka, która po spotkaniu z czytelnikami w bibliotece, wraca do domu skrótem, który poleciła jej bibliotekarka. Niestety na kompletnym odludziu przebija opony najeżdżając na naszpikowaną gwoździami deskę. Chwilę później pojawia się tytułowy Wielki Kierowca, który oferuje jej swoją pomoc. Gdy tylko się ściemnia, mężczyzna brutalnie ją gwałci a następnie dusi. Przekonany, że kobieta już nie żyje, odjeżdża. Po jakimś jednak czasie Tess budzi się i odnajduje ciała innych ofiar gwałciciela. Początkowo zamierza zgłosić sprawę, jednak po namyśle stwierdza, że wywoła to skandal a ludzie uznają, że sama się o to prosiła. Dlatego też postanawia użyć swoich detektywistycznych zdolności aby zemścić się na swoim oprawcy.

Pokłosie (2012) - recenzja filmu Władysława Pasikowskiego

Pokłosie (2012)

Pokłosie, thriller Władysława Pasikowskiego z 2012 roku pod każdym właściwie względem odbiega od współczesnej polskiej kinematografii. W żadnym wypadku nie jest to komedia romantyczna, w której w jedną z głównych ról wciela się Karolak. Wbrew temu, co starają się wmówić widzom niektóre kręgi, nie jest to również film historyczny, usiłujący zafałszować historię i przedstawić Polaków w złym świetle. Jest to po prostu film fabularny. Żałuję, że czasami nam, jako narodowi, brakuje nieco dystansu do samych siebie i poszanowania wobec wolności słowa i wypowiedzi, wzorem tej z USA, gdzie to nie jest zakazane nawet palenie flagi państwowej (tamtejszy Sąd Najwyższy orzekł, że taki zakaz godziłby właśnie w wolność wypowiedzi).

Wracając do samego filmu, Pokłosie opowiada historię dwóch braci (w których role wcielają się Ireneusz Czop i Maciej Stuhr), próbujących odgrzebać historię sprzed lat, co sprawia, że stają w otwartym konflikcie z pozostałymi mieszkańcami wsi. Film nie jest tylko doskonałym thrillerem, mieszają się tu również elementy kryminału, a nawet horroru.

Pokłosie rozpoczyna się od tego, jak do Polski wraca ze Stanów Zjednoczonych, Franek Kalina (Ireneusz Czop). Szybko okazuje się, że jego brat, Józek, został opuszczony przez rodzinę a jego znajomi się przeciwko niemu odwrócili. Dość napiętej atmosfery nie poprawia też młody, zawistny wikary, który tylko czeka na przejęcie stanowiska po starym, rozsądnym proboszczu. Franek odkrywa, co jest tego wszystkiego przyczyną, otóż Józek natrafił na ślady zbrodni sprzed lat, którą chce rozwikłać, lecz napotyka na niesłychany opór otoczenia. Brat decyduje się pomóc w śledztwie, jednak wzorem popularnych filmów kryminalnych, odkrycie brutalnej prawdy nie przyniesie nikomu żadnej korzyści (no może poza duchowym rozliczeniem się z przeszłością).

Milczenie Owiec (1991) - recenzja filmu

gatunek: Thriller

produkcja: USA

premiera: 31 grudnia 1991

reżyseria: Jonathan Demme

scenariusz: Ted Tally

tytuł oryginalny: The Silence of the Lambs

Milczenie Owiec jest jednym z najpopularniejszych i najwybitniejszych thrillerów psychologicznych w historii kina. Film Jonathana Demme'a, oparty na powieści Thomasa Harrisa, przedstawia śledztwo w sprawie seryjnego mordercy, obdzierającego ze skóry swoje ofiary. Agenci FBI postanawiają "skonsultować się" w tym celu z innym seryjnym mordercą a zarazem psychiatrą i kanibalem, doktorem Hannibalem Lecterem.

Hannibal (Anthony Hopkins) decyduje się pomóc młodej agentce, Starling (Jodie Foster), żąda jednak w zamian, aby ta zdradziła mu sekretami swojej przeszłości. Agentka zgadza się na te warunki, co znaczy, że będzie musiała walczyć z czasem, swoją przeszłością, lękami a także z gierkami szalenie inteligentnego, byłego psychiatry.

Doktor szybko odgaduje prawdziwe motywy pracy jako agentka FBI, jednocześnie pomagając jej w śledztwie. Gra psychologiczna, która toczy się na ekranie potrafi przerazić dużo bardziej niż większość thrillerów i horrorów, zwłaszcza tych współczesnych. Pomimo, że Hannibal na ekranie pojawia się bardzo rzadko, jest to postać na tyle silna, budująca napięcie i przykuwająca uwagę, że można powiedzieć, że "kradnie film". Widz jest pod ciągłym wrażeniem gry psychologicznej, jaką toczy uwięziony były psychiatra-kanibal z agentką federalną.